BLOG DAS LETRAS GALEGAS

O pasado maio, tivo lugar en Santiago de Compostela a xa cuarta Semana Internacional do Ilusionismo. Durante unha semana enteira, as rúas da capital galega enchíronse de peculiares persoaxes que lograban romper coas regras do imposible.
¿Por que é Santiago o punto de reunión dos mellores prestidixitadores do mundo enteiro? A resposta é ben sinxela: Galicia é un lugar máxico.
A sua tradición do enxebre, do misterio, das míticas noites de magos (no seu sentido tradicional), supuxeron a posta en marcha dun proceso de explotación da maxia, xa que, despois da Primeira Semana Internacional do Ilusionismo de Santiago de Compostela, organizáronse outras dúas semanas, pero máis limitadas a magos do ámbito galego, en Lugo e A Coruña. Así leva sendo dende hay catro anos, e polo éxito que estes encontros supoñen, parece que así seguirá.
Entrevistamos a “O Gran Gürtel” un cartomago debutante este ano na Semana Internacional do Ilusionismo de Santiago, e veciño de Ferrol.
¿Fai canto tempo que levas na maxia?
Uf…non penses que demasiado; ou polo menos, para os logros que conseguín como o de participar este ano na Semana Máxica, non levo demasiado…concretamente, en setembro cumpliranse cinco anos dende que decidín tomarme a maxia seriamente; pero cabe dicir, que aos 18 anos xa me sabía algúns trucos, cousas sinxelas…se che son sincero, para coñecer mulleres (ri).
¿Como definiría a maxia?
A maxia para min é un xogo. Xogas creando ilusión; facendo realidades cousas que temos por imposibles; pero non soamente tes que quedarte en crear unha ilusión, tes que presentala como algo que, aínda sendo desconcertante, pareza normal e intencionado.
¿Naces mago, ou aprendes a ser mago? ¿Onde podes aprender maxia?
Home…non sei con exactitude se David Copperfield facía xa grandes ilusións mentres estaba na cuna, pero penso que o máis habitual, sería aprender. E, en canto a lugares onde aprender maxia…o centro de maior prestixio é Howarts; de alí saíron grandes magos coma Harry Potter (ri). Non, bromas á parte; existen centros onde podes estudar maxia, pero sempre requerirás unha base, que na miña opinión, soamente cha conceden os libros; o primeiro é a teoría, e logo práctica, práctica e prácitca.
¿Que é para ti o mellor de ser mago?
As caras de fascinación do público; de feito, foi iso o que me empurrou a dedicarme á maxia: as muecas de asombro, o recoñecemento de ser peculiar; dar a coñecer as múltiples realidades que pode ter unha baralla…
¿Existe unha habilidade necesaria para ser mago?
Mmmmmm…eu nunca estiven dacordo con iso; penso que sobre todo é unha cuestion de persistencia. Acórdome de fai catro anos, cando vía videos de cartomagos que abrían abanicos de cartas cunha habilidade pasmosa, como se fose a cousa máis normal do mundo, e tratando de imitalos, recollín tantas veces a baralla do chan que o final do día tiña a espalda feita po; pero foi o persistir día si e día tamén, que o que me parecía imposible, agora é para min algo normal.
¿Cal é o teu público favorito?
O feminino (ri). Dedícome a un tipo de maxia que require un público preferiblemente maior; mellor dito, que non sexan nenos e nenas pequenos, porque eles asómbranse con grandes ilusións, con facer desaparecer cousas por exemplo, e quizáis, as cartas poden parecer aburridas…pero iso si, a maxia con nenos é fantástica, porque nunca xamáis intentarán estropearte un xogo, sempre están atentos para ver como xorde a maxia….de 12 anos para arriba, a cousa cambia; non lles interesa un mago porque cree ilusión, senon que pensan que todo é mentira e tratan de buscarlle unha explicación lóxica ao que, a simple vista, non o ten.
¿Como te organizas antes das túas funcións?
Non teño un ritual concreto, pero procuro non parar quieto, e en ningún momento pensar en “que pasará alí fora” para non poñerme nervioso, porque non hai actuación que non me faga sudar tinta…non literalmente.
E para terminar…¿débeslle a alguén os teus logros?
A tanta xente… á miña famillia, obxecto de proba de tódolos meus números, a todos os magos profesionais que soportaron o meu acoso durante o inicio da miña apredizaxe máxica; a Xacobe Sanz por esta increible oportunidade que me brindou; a Adri, Pedro…e a todos aqueles que compartiron a sua maxia comigo; moitísimas grazas.