Rematou o Bach
arelato no 1948 en Lugo, e fixo algún curso de Filosofía e Letras en Madrid, onde comezou a escribir poemas en castelán, hoxe perdidos. Fixo o servizo militar en Santiago canda Manuel María, que xa publicara Muiñeiro de brétemas, e no 1952 comezou a escribir en galego, lingua que xa non deixaría nunca. Do 1953 ao 1962 estivo na montaña nativa, recobrándose dunha doenza pulmonar. En 1962 foi para Madrid de novo, e traballou na radio e na televisión. No 1966 regresou ao Courel, onde casou e tivo fillos. En 1983 afincouse definitivamente en Santiago. Foi, ata a súa morte, presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega.
En 1955 publicou Os eidos, poemario con que comeza un ciclo poético que retomará c
on Os eidos 2. Letanía de Galicia e outros poemas (1974). En 1979 publicou Poemas caligráficos, prologado e ilustrado por Reimundo Patiño. Os textos están vinculados á vangarda pictórica organizada arredor do grupo Brais Pinto. A comezos da década de 1980 recompilou e depurou o seu ciclo courelán, publicando Os eidos. Libro do Courel (1981), que reeditou en varias ocasións. En 1983, afincado xa en Compostela, comezou unha recompilación temática da súa produción poética completa: Muller pra lonxe (1987), poemas paixonais e amorosos e Do Courel a 
Compostela 1956-1986, poemas políticos acompañados dunha antoloxía crítica. En 1994, logo de varios anos de silencio editorial, editou Poemas de doada certeza i este brillo premido entre as pálpebras, e en 1998 Betanzos: Poema dos Caneiros e Estampas.
A poesía de Novoneyra
Novoneyra sentiu moito e escribiu pouco. A súa obra literaria limítase a media ducia de títulos. Identificouse coas máis fondas raíces da galeguidade e deixou que as sensacións da súa infancia impregnasen todos e cada un dos seus poemas.
A Galicia de Uxío Novoneyra era azul, verde e gris, pero as súas tinturas eran pobres e escuros.
Novoneyra amou a súa lingua materna e rendeulle o maior tributo que estaba ao seu alcance. Rebuscou nos vocabularios aprendidos durante a súa infancia e mocidade e aplicou os seus achados á arquitectura poética. A lingua galega estivo moito tempo afastado dos círculos cultos e precisaba de artífices que a empurrasen cara ao nivel de estruturación que debe lograr calquera linguaxe se non quere extinguirse. Uxío Novoneyra, con un verso máis próximo aos abruptas paisaxes lucenses que a as creacións ortodoxas, achegou á literatura o amor polas pequenas cousas con que a Natureza regálanos cada día, a un tempo que impregna esta proximidade cunha doce saudade por ese mundo que tan próximo está a afastarse e incluso a desaparecer. Grazas a estes autores novas xeracións volven amar a terra e todas as súas manifestacións, e hoxe nos esforzamos por recuperar, manter e restaurar cada anaco da nosa historia. Sen poetas como Uxío Novoneyra isto non sería posible.
Entrada más reciente Entrada antigua Inicio
0 comentarios:
Publicar un comentario